THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

ΟΙ 100 ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (PT. 2)


ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ (285-222 π.Χ)

Ήταν επιστήμονας, εφευρέτης της αντλίας, της υδραύλεως και του υδραυλικού ρολογιού, ιδρυτής της μηχανικής των αερίων και στυλοβάτης της σχολής των Αλεξανδρινών μηχανικών. Έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 3ο αιώνα π.Χ. Γιος κουρέα, από παιδί φανέρωσε τις εφευρετικές του ικανότητες σχεδιάζοντας για το κατάστημα του πατέρα του κάτοπτρο ρυθμιζόμενου ύψους με αντίβαρο. Η φήμη του, που οφείλεται επίσης στο σχεδιασμό όπλων και μηχανών για δημόσια χρήση, και η περίφημη γενναιοδωρία των πρώτων Πτολεμαίων στη χρηματοδότηση της έρευνας, δε μας επιτρέπουν να αμφιβάλλουμε ότι ο Κτησίβιος ήταν προσωπικότητα κύρους. Μια από τις σημαντικότερες και μακροβιότερες εφευρέσεις του ήταν η υδραντλία. Οι Αρχαιολογικές ανακαλύψεις δείχνουν ότι η αντλία αυτού του τύπου χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα κατά τη Ρωμαϊκή εποχή. Ένα Αρχαίο εργαλείο που χρησιμοποιούνταν για τον υπολογισμό του χρόνου ήταν η κλεψύδρα του νερού, που ανάγεται στη φαραωνική Αίγυπτο. Ο Κτησίβιος μετέτρεψε τη συσκευή αυτή σε υδραυλικό ρολόι, δηλαδή σε πραγματικό όργανο μέτρησης, χάρη σε επινοήσεις που περιγράφει ο Βετρούβιος. Το σημαντικότερο στοιχείο που ανακύπτει από τις μαρτυρίες για τον σχεδιασμό των εκήβολων όπλων είναι η δοκιμή των νέων μορφών της ελαστικής ενέργειας, που χωρίζονταν σε 2, συμφώνα με τον Φίλων το Βυζάντιο. Η πρώτη βασίζονταν στη διερεύνηση των ελαστικών ιδιοτήτων των μεταλλικών ενώσεων και στη συμπεριφορά των υλικών. Η δεύτερη οδήγησε στη σχεδίαση καταπέλτη που λειτουργούσε με συμπιεσμένο αέρα. Το πρώτο πληκτροφόρο μουσικό όργανο στην ιστορία, ήταν η ίσως περιφημότερη εφεύρεση του. Ο Κτησίβιος έδωσε στο όργανο το όνομα υδραύλις, που σχηματίζεται από τις λέξεις ύδωρ και αυλός, από όπου προέρχεται το επίθετο υδραυλικός, το όποιο αργότερα χρησιμοποιήθηκε και για αντικείμενα άσχετα με τη μουσική. Στο όργανο αυτό, το νερό συμπίεζε τον αέρα που περιείχε μια δεξαμενή και το ωθούσε μέσα σε αυλούς. Το υδραυλικό όργανο συνέχισε να κατασκευάζεται και να χρησιμοποιείται χωρίς ουσιαστικές αλλαγές κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική και Βυζαντινή εποχή.

ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ (276-194 π.Χ)

Πιθανώς ο πιο πολυδιάστατος διανοητής της εποχής του. Ήταν μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος και ποιητής. Διευθυντής στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, τον θυμόμαστε σήμερα κυρίως γιατί μέτρησε για πρώτη φορά τις διαστάσεις της γης. Συνέγραψε ιστορία της φιλοσοφίας και των φιλοσοφικών πραγματειών, πιθανώς ηθικού περιεχομένου. Ήταν εκείνος που ισχυρίστηκε ότι δεν χρειάζεται να διακρίνουμε τους ανθρώπους σε βαρβάρους και Έλληνες αλλά συμφώνα με τις ιδιότητες τους, γιατί υπάρχουν κακοί Έλληνες αλλά και βάρβαροι με υψηλό πολιτισμό. Ακόμη συνέγραψε πραγματεία με θέμα την κωμωδία και ασχολήθηκε με τη φιλοσοφική κριτική. Δημιούργησε για τον εαυτό του τον όρο «Φιλόλογος» εγκαινιάζοντας και ορολογικά την αλεξανδρινή φιλολογία. Από τα ιστορικά έργα του ορισμένα πραγματεύονται την αρχαία Αιγυπτιακή ιστορία, αλλά η βασική του συμβολή σε αυτό το πεδίο συνίσταται στην πρώτη απόπειρα να εδραιωθεί σε επιστημονική βάση η ακριβής χρονολόγηση της Ελληνικής ιστορίας. Με αυτό το σκοπό, εισήγαγε το σύστημα που ακολούθησαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς φιλολογικών έργων βάσει της Ολυμπιάδας κατά την όποια έλαβαν χώρο. Το ενδιαφέρον του Ερατοσθένη για την αρχαία μυθολογία διαφαίνεται σε ένα από τα πιο γνωστά συγγράμματα του, το Αστροθεσίαι ή Καταστερισμοί, στο όποιο περιγράφονται 42 αστερισμοί με τους μύθους που τους αφορούν. Ως ποιητής έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης κατά την αρχαιότητα. Γύρω στο 255 π.Χ εφηύρε τον σφαιρικό αστρολάβο, όργανο που επέτρεπε την αναπαράσταση της ουράνιας σφαίρας και την περιγραφή της κίνησης των αστέρων γύρω από τη γη. Από τις μαθηματικές του ανακαλύψεις η πιο γνωστή είναι το «κόσκινο του Ερατοσθένη», μια μέθοδος για τον διαχωρισμό των πρώτων αριθμών. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η εφεύρεση του μεσολάβου που αναφέρει λεπτομερώς ο Ευτόκιος ο Ασκαλώνιος. Πρόκειται για μηχανικό όργανο με το όποιο μπορούμε να υπολογίσουμε 2 ενδιάμεσα σημεία ανάμεσα σε 2 ορισμένα τμήματα ευθειών ή αντίστοιχα να βρούμε μια κυβική ρίζα. Έγραψε ένα μαθηματικό έργο με τον τίτλο «Περί μεσοτήτων». Επιπροσθέτως, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις παλίρροιες μελετώντας τον σεληνιακό κύκλο, προσδιορίζοντας τις ως αιτίες των ρευμάτων στα θαλάσσια στενά. Μελέτησε τα θαλάσσια απολιθώματα σε μακρινές περιοχές της θάλασσας από τα οποία συμπέρανε την εξαιρετικά αργή κίνηση της ακτογραμμής, ιδέα που συχνά αποδίδεται στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Ήταν ο εισηγητής του όρου «Γεωγραφία» εννοώντας την περιγραφή της γης. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ο ιδρυτής της μαθηματικής γεωγραφίας. Συνέταξε χάρτη της Αιγύπτου και χάρτη ολόκληρου του γνωστού τότε κόσμου. Υπολόγισε το μήκος της γης στα 252.000 στάδια, με μικρή απόκλιση από το πραγματικό της μήκος. Κατόρθωσε επίσης να μετρήσει την απόσταση ήλιου και σελήνης από τη γη, πραγματοποιώντας σημαντικές μετρήσεις και καταλήγοντας σε συμπεράσματα βάσει μετρήσεων που έκανε κατά την έκλειψη σελήνης.

ΙΠΠΑΡΧΟΣ (190-120 π.Χ)

Αστρονόμος, μαθηματικός και γεωγράφος. Κανένα από τα τουλάχιστον 14 έργα του δεν έχουν σωθεί, εκτός από ένα σχόλιο σε ποίημα αστρονομικού θέματος. Γεννήθηκε στη Νίκαια (σημερινό Ιζνίκ στη Βιθυνία της Τουρκίας). Το μεγαλύτερο μέρος των πληροφοριών για τη ζωή και το έργο του προέρχεται από την Αλμαγέστη του Πτολεμαίου και από μικρότερες αναφορές στον Πάππο και τον Θέωνα. Συγκέντρωσε πληροφορίες που προέρχονται από την Αλεξάνδρεια και τη Βαβυλώνια αλλά δεν είναι γνωστό αν επισκέφτηκε ποτέ αυτά τα μέρη, ούτε γνωρίζουμε τον λόγο για τον όποιο δεν σώζονται τα έργα του. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που εκπόνησε ακριβή μοντέλα για να εξηγήσει την κίνηση του ήλιου και της σελήνης. Χάρη στις θεωρίες του για την κίνηση τους και σε άλλες έννοιες της τριγωνομετρίας ήταν πιθανώς ο πρώτος που δημιούργησε αξιόπιστη μέθοδο για την πρόβλεψη των ηλιακών εκλείψεων. Η δράση του περιελάμβανε την ανακάλυψη της μετάπτωσης των ισημεριών , τη σύνθεση ενός περίφημου καταλόγου αστέρων και πιθανώς την εφεύρεση του αστρολάβου. Ο Ίππαρχος αναγνωρίζεται ως πατέρας της επιστήμης της αστρονομίας. Αναφέρεται συχνά ως ο μεγαλύτερος Έλληνας παρατηρητής αστρονόμος και πολλοί τον θεωρούν το σπουδαιότερο αστρονόμο των αρχαίων χρόνων. Στο 1ο αστρικό κατάλογο του καταχώρησε περίπου 1080 αστέρες, καταγράφοντας το γεωγραφικό πλάτος και μήκος του καθενός στην ουράνια σφαίρα με την ακρίβεια που επέτρεπε η απουσία ρολογιών, τηλεσκοπίων και άλλων νεότερων οργάνων. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη φωτεινότητα των άστρων, χρησιμοποιώντας αυτή τη παράμετρο για μια ταξινόμηση που τα διαχώριζε σε 6 ομάδες. Στη πρώτη ομάδα βρισκόταν τα άστρα πρώτου βαθμού (μεγέθους), στη δεύτερη τα λίγο πιο αδύναμα, φτάνοντας στην 6η οποία ανήκαν τα πλέον αδιόρατα άστρα. Αυτό το δισχιλιετές και πλέον σύστημα χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα με ελάχιστες τροποποιήσεις. Όσο για το έργο του που αφορά τη γεωγραφία, ο Στράβων στα Γεωγραφικά του μαρτυρεί την πρόταση του για τον υπολογισμό των διαφορών γεωγραφικού μήκους με αστρονομικές μεθόδους, μετρώντας τις διαφορές ανάμεσα στην τοπική ώρα των σημείων παρατήρησης της ίδιας έκλειψης της σελήνης. Επίσης φαίνεται πως συμπεράνει την ύπαρξη μιας ηπείρου που χώριζε τον Ινδικό από τον Ατλαντικό ωκεανό. Χωρίς να έχει ανάγκη για καραβέλες, χάρη σε ένα απλό συμπέρασμα, ο Ίππαρχος είχε μαντέψει την ύπαρξη της Αμερικής. Έγραψε πραγματεία για τη βαρύτητα με τίτλο «Περί των δια βάρους κάτω φερομένων». Ήταν ακόμη ο πρώτος που συνέταξε τριγωνομετρικό πίνακα, ο οποίος του επέτρεπε να μελετά οποιοδήποτε τρίγωνο.